Park istnieje od 1978 r. na powierzchni 15 510 ha, z czego tylko 4810 ha stanowi ląd, w 63% zalesiony. Jego tereny są wyjątkowo atrakcyjne zarówno pod względem przyrodniczym, jak i turystycznym. Terytorium obejmuje Półwysep Helski, pas nadmorski do ujścia rzeki Piaśnicy oraz pn.-zach. część Zatoki Puckiej wraz ze stref ą brzegową. Magnesem dla turystów jest wąski Półwysep Helski (od 0,5 do 3 km szerokości), zbudowany z piasków naniesionych przez prądy morskie, którego wydmy porośnięte są lasem i roślinnością wydmową. Niektóre miejscowości na półwyspie (Jurata i Jastarnia) mają charakter uzdrowisk.
      Nadmorski Park Krajobrazowy obejmuje granicami pas wybrzeża od Białogóry na zachodzie po Półwysep Helski, wraz z jej zachodnimi wybrzeżami po Rewę i Mechelinki na południu. Został on utworzony jako jeden z pierwszych Parków Krajobrazowych w Polsce. Obejmuje unikalne nie tylko na skalę kraju, tereny o wybitnych wartościach przyrodniczych i kulturowych oraz o bardzo wysokich wartościach rekreacyjnych. Nadmorski Park Krajobrazowy w całości części lądowej położony jest w strefie nadmorskiej, poddanej oddziaływaniu morza na środowisko przyrodnicze lądu. Obejmuje swym zasięgiem: Mierzeję Helską, cześć Mierzei Kaszubskiej po Bialogórę, przymorskie fragmenty Kępy Swarzewskiej i Puckiej oraz pradolin Płutnicy I Kaszubskiej, a także tzw. Zatokę Pucką Wewnętrzną. Na styku lądu i morza ma miejsce szczególnie duża dynamika procesów przyrodniczych i geomorfologicznych jak: procesy eoliczne, akumulacja i przeważająca na terenach Parku erozja- szczególnie intensywna w zachodniej części Półwyspu Heskiego i na klifach w sąsiedztwie Jastrzębiej Góry. W Nadmorskim Parku Krajobrazowym występują wszystkie typy wybrzeża charakterystyczne dla południowego Bałtyku to jest: klifowe, wydmowe, mierzejowe i zalewowe. Na Półwyspie Helskim znajdują się jedyne w Polsce plaże o ekspozycji południowej. Lasy stanowią 47% powierzchni lądowej Parku. Na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego lasy pełnią funkcje ochronną gleby, spełniają rolę umocnienia wydm oraz klifów.
      We florze Parku spotykamy dużą grupę gatunków rzadkich w skali kraju oraz reliktowych. Stwierdzono tu występowanie stu kilkudziesięciu gatunków ptaków. Występują tu myszołowy, krogulce, bataliony, brodźce, ohary, cyranki i inne. Liczna jest grupa mew, rybitw. Szczególnie masowe są wiosenne i jesienne przeloty ptaków wzdłuż Półwyspu Helskiego, który leży na trasie południowo bałtyckiego szlaku wędrówek ptaków. Na, wodach Zatoki Puckiej przez cały rok przebywa wiele gatunków ptaków wodnych i błotnych. Jesienią zlatują się gromadnie między innymi łabędzie i dzikie kaczki, aby tutaj spędzić zimę. Zatoka Pucka jest jedynym w swoim rodzaju akwenem na całym wybrzeżu o niepowtarzalnym charakterze. Pojawiają się tutaj sporadycznie foki szare i morświny.
      Cenne zabytki kulturowe i historyczne związane są z nadmorskim położeniem Parku, folklorem kaszubskim i tradycjami morskimi. W okolicach wsi Rzucewo zachowały się ślady osady pradziejowej datowanej na III II tysiąclecie p.n.e. W Jastarni zachowane są ślady osadnictwa sprzed 2 tysięcy lat. Na szczególna uwagę zasługują zabytkowe założenia przestrzenne dawnych wsi założonych głównie w XIII i XIV wieku (Hel, Jastarnia, Wielka Wieś, Swarzewo, Chłapowo, Rewa), Najstarsze obiekty architektoniczne pochodzą; z XIV - XV wieku i należą do budownictwa sakralnego (kościoły w Pucku i Helu). Z dawnych latarni morskich pozostała jedynie latarnia morska z połowy XVIII wieku w Rozewiu. W Helu ciekawy jest zespół zabytkowych szczytowych domków rybackich pochodzących z przełomu XVIII i XIX wieku. Na szczególną uwagę zasługują obiekty związane z obroną Helu w 1939 roku.

Powyższe informacje oraz fotografie pochodzą ze strony internetowej